Z nauczania papieża Franciszka (3)

 

Nie możemy bać się bycia chrześcijanami i życia jak chrześcijanie! Musimy mień tę odwagę, by pójść i głosić Chrystusa Zmartwychwstałego, On jest naszym pokojem. On sprawił pokój swą miłością i przebaczeniem, swoją krwią i miłosierdziem (Papież Franciszek, Regina Caeli, 7.04.2013)

 

W obecnych czasach, bycie chrześcijaninem jest niezwykle trudne. Nie jest w modzie przyznawać się do Chrystusa. Dla człowieka samotnego Bóg może, a właściwie powinien być Przyjacielem.  Jak pisze John Piper, znany protestancki kaznodzieja: Chrześcijańska odwaga jest chęcią do mówienia i czynienia odpowiednich rzeczy bez względu na ziemski koszt, ponieważ Bóg obiecuje pomoc i ocalenie z powodu Chrystusa. Uczynek wymaga odwagi, jeśli jest prawdopodobne, że będzie bolesny. Ból może być fizyczny, tak jak podczas wojny czy operacji ratunkowych. Może też być psychiczny, tak jak w czasie konfrontacji i sporów. Odwaga jest nieodzowna dla szerzenia i zachowania nauki Chrystusa. Jezus obiecywał, że szerzenie Ewangelii napotka opór: “Wtedy wydadzą was na udrękę i będą was zabijać, i będziecie w nienawiści u wszystkich narodów, z powodu mego imienia” (Mt, 24:9). A św. Paweł ostrzegł, że nawet w kościele wierność naukom będzie zwalczana: “Wiem, że po moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada. także spośród was samych powstaną ludzie, którzy głosić będą przewrotne nauki, aby pociągnąć za sobą uczniów” (Dz 20:29-30; 2 Tm, 4:3-4).

 

Odwaga jest więc wpisana w chrześcijańskie powołanie. Odwaga jest nam potrzebna do prowadzenia chrześcijańskiego życia, aby być sobą, to znaczy być wierzącym człowiekiem wszędzie, gdzie się znajdujemy. Odwaga wymaga często od człowieka pójścia pod prąd, co może wydawać się niewygodne, nienowoczesne. Chrześcijańska odwaga jest chęcią do mówienia i czynienia odpowiednich rzeczy bez względu na ziemski koszt, ponieważ Bóg obiecuje pomoc i ocalenie z powodu Chrystusa. Jak pisał Mark Twain Odwaga to panowanie nad strachem, a nie brak strachu. A opanowania uczy się najpierw w życiu. Powstaje więc pytanie o moje panowanie nad sobą? W których przestrzeniach jestem niepewny, nieopanowany?